‘Voor het schilderij Sterveling gebruikte ik gemengde technieken: houtskool, potlood, pastel, kleurpotlood, pen, Oost-Indische inkt, acryl-inkt, acrylverf, transparante gesso, penselen, lavistechniek.
In dit werk bracht ik alles samen wat kiemt, groeit en bloeit en wat kruipt, zwemt, vliegt en loopt, om uiting te geven aan gedachten en gevoelens die me toen sterk bezighielden. Mijn gewaarwording van het vergankelijke en tegelijk universele-onvergankelijke van het leven vond ik prachtig verwoord in het boek Mettertijd van Ton Lemaire. Ik citeer eruit:
Kennelijk zijn we erg gehecht aan de continuïteit en de consistentie (samenhang) van ons “ik”, van onze identiteit als déze specifieke persoon, want we deinzen terug van het idee dat ook dit “ik” gedoemd is bij onze dood te verdwijnen en te vervluchtigen alsof het nooit bestaan had. Misschien is dit ik alleen maar een gevoel dat een bepaald soort organismen begeleidt, dat wil zeggen: tijdelijke configuraties van atomen, moleculen en cellen, die de illusie oproepen een aparte substantie te zijn, de duurzame kern van ons wezen waaraan we ons vastklampen. De configuraties worden bij ons sterven weer opgenomen in het immense stofwisselingsproces van de natuur; de tijdelijke afscheiding van het geheel die we waren, wordt opgeheven. De atomen en moleculen waaruit ik ben samengesteld worden mettertijd bouwstenen voor andere configuraties, andere organismen. Misschien zullen componenten van ons voortleven in een plant, een boom, een vis, een vogel, een hert, net zoals ik voor ik als “ik” begon te bestaan, ook al in een andere vorm bestond.
Verbonden zijn met de aarde, de zon, de maan, de regen, de wolken, de dieren, de planten, het water… Goede en kwade krachten, goede en kwade geesten. Daarover gaat mijn werk.’
Aardbewoner, 2023
Sterveling, 2024